Trip 54 - December/januari 2025

Terwijl zo goed als iedereen aan het voorbereiden was om oudejaarsavond te vieren stond ik op die 31ste december 2025 om 8 in de ochtend klaar in Berlikum om mijn busje vol te laden met goederen om daarna voor de derde keer te vertrekken naar Medyka.

Na een overnachting in Góra Świętej Anny heb ik op nieuwjaarsochtend de laatste 300 kilometer gereden naar Medyka en ik kan zeggen, op veel momenten dacht ik dat ik de enige op weg was naar de grens met Oekraïne. Zoals gebruikelijk heb ik de goederen gelost en mij aangemeld bij de Hope Shelter waar ik alweer als vrijwilliger mee draaide tot en met 8 januari 2026.

Op dinsdag 6 januari kreeg ik van Ivan, de contactpersoon uit Charkiv die de evacuatieritten uit Oekraïne coördineert, de vraag om 2 van de 4 vluchtelingen op donderdag 8 januari op te halen aan het station van Przemyśl. Het betrof een moeder van 71 jaar die in een rolstoel zit, vandaar deze vraag, en haar dochter van 47 met haar kat. De kleindochter Maryna reisde met hen mee om hen de nodige ondersteuning te kunnen bieden op deze reis om hen daarna in mijn handen toe te vertrouwen. Ik heb hen naar de locatie gebracht waar ze konden overnachten en heb aangeboden om enkele uren daarna kleindochter Maryna terug naar het station te brengen waar ze haar geplande reis huiswaarts heeft aangevat.

Maryna heeft haar moeder en grootmoeder mee begeleid tot in Przemyśl. Dit was een treinreis die 17 uur in beslag neemt, wat 20 uur is geworden door de hevige sneeuwval. Daarna heeft ze nog amper 5 uur tijd doorgebracht met haar moeder en grootmoeder in Przemyśl om daarna terug 17 uur met de trein onderweg te zijn naar huis. Het afscheid viel haar heel zwaar en achteraf heeft ze mij verteld dat ze heel blij was dit ik haar terug naar het station gebracht heb en vooral ook voor de steun die ze aan mij had in dat moeilijk moment.

De volgende ochtend heb ik de vluchtelingen opgehaald bij de Hope Shelter. Het betrof voor mijn derde evacuatierit moeder Valentyna en dochter Alla uit Pavlohrad, hierboven vermeld, en het jonge koppel Sasha en Svitlana uit Dnipro. Het jonge koppel is trouwens een enorme hulp geweest wat betreft de mindervalide moeder.

Ik vroeg hen of ze goed geslapen hadden en het eerste wat ze mij vertelden is dat ze zich niet meer kunnen herinneren wanneer hun nachtrust niet verstoord werd door raketinslagen en ontploffingen. Ze konden het niet geloven.

De omstandigheden waar deze mensen in moesten leven was schrijnend. Continu beschikking hebben tot elektriciteit, verwarming en telecommunicatie vinden wij hier in België als vanzelfsprekend maar dat is het daar, zeker in de zwaar getroffen regio’s zoals Dnipro, allerminst. Deze basisvoorzieningen zijn meer niet dan wel beschikbaar. Omdat grootmoeder in een appartementsgebouw woonde is zij nog meer

afhankelijk van toegang tot deze basisvoorzieningen en heeft er toe geleid dat zij besloten hebben om het land te verlaten en veiligere oorden op te zoeken.

De nacht hebben wij in het Parkhotel Viktoria in Velten, bij Berlijn, doorgebracht. Als avondmaal heb ik net zoals de vorige keren pizza’s besteld. Dat word altijd gewaardeerd door hen. Volgende ochtend reden wij verder naar de eindbestemming “Bundesamt für Migration und Flüchtlinge” in Neumünster. Maar niet zonder onderweg een laatste keer te stoppen voor een koffie en een snack. Dat is mijn vaste routine zodat ik hen kan geruststellen en vertellen wat de procedure is eens aangekomen in Neumünster. Tijdens deze pauze kreeg Svitlana een videobericht binnen. Op de nacht van vrijdag op zaterdag zijn er verschillende raketten gevallen in hun woonplaats Dnipro. Waarschijnlijk is hierbij ook hun woning geraakt. Laat dat even bezinken, dat ze net op tijd vertrokken zijn en van een drama ontsnapt zijn...

Aangekomen in Neumünster heb ik afscheid genomen van dit sympathiek jong koppel Sasha en Svitlana. Valentyna en Alla heb ik moeten afzetten in Seeth omdat ze de kat niet aannemen in Neumünster. Daar heb ik van hen afscheid genomen en grootmoeder Valentyna brak in tranen uit. Ik begrijp de Oekraïnse taal niet maar toch begreep ik wat ze aan het zeggen was...

Het was een emotioneel beladen rit, dat is het minste wat ik kan zeggen. Wat deze mensen moeten verduren kunnen wij nauwelijks nog maar bevatten. Eens thuis gekomen in de avond heb ik een bericht ontvangen van Ivan, om mij te bedanken voor deze en voorbije evacuatieritten. Daarbij vertelde hij mij ook dat er nog maar drie organisaties zijn die evacuatieritten uitvoeren.

Later die avond kreeg ik ook nog een bericht van kleindochter Maryna. Ze bedankt mij voor de zorg voor haar familie, die voor haar haar wereld is. Ze herhaalde dat ze mij enorm dankbaar was voor de steun en vertelde mij waarom ze zelf niet meegekomen is. Haar zoontje van 10 wil in Oekraïne blijven omdat hij vriendjes heeft en naar verenigingen gaat. Zijzelf heeft haar werk. Dat is de keuze die vele Oekraïners moeten maken. Een keuze voor veiligheid en daarmee alles opgeven of kiezen voor het leven dat je hebt opgebouwd maar dan wel tussen de raketten en ontploffingen en hopen dat je het overleeft. En vertelde ze ook heel nuchter erbij, een moeder met een zoontje, wie zit daar op te wachten?

Dit vertelde ze mij terwijl alles alweer in rep en roer stond door de vele voorbijvliegende raketten, drones en ontploffingen. Dit waren haar letterlijke bewoordingen, in rep en roer en daarbij hopend dat haar schuilplaats voldoende bescherming bied. Ze beseft dat ze misschien een kans heeft gemist om samen met haar moeder en grootmoeder geëvacueerd te worden maar ze wil koste wat het kost blijven omdat ze alles wat ze heeft opgebouwd niet wil opgeven maar haar familie zal ze zeker hard missen. Mocht het helemaal onleefbaar worden of haar zoontje wil weg, dan zal ze aan Ivan vragen om haar ook te evacueren maar ze beseft dat ze misschien uit de boot zal vallen omdat het aanbod van de evacuatieritten heel beperkt

is. Ik heb haar gerustgesteld dat, mocht de tijd komen dat ze Oekraïne wenst te verlaten en Ivan niet in de mogelijkheid is om haar mee te krijgen naar Neumünster om herenigd te worden met haar moeder en grootmoeder, ik haar in het slechtste geval kom ophalen. Dat ze altijd een vluchtplan heeft om herenigd te kunnen worden met haar moeder en grootmoeder.

Mijn wens voor Valentyna en Alla is dat ze vanaf nu rust kunnen vinden. Dat ze terug kunnen genieten van een nachtrust zonder raketinslagen en ontploffingen en dat ze de toegang hebben tot het basiscomfort zoals elektriciteit en verwarming die wij, net zoals veiligheid, als vanzelfsprekend vinden. Sasha en Svitlana wenste ik hetzelfde maar ook dat ze nog een mooie toekomst kunnen opbouwen in hun thuisland. Voor Maryna wens ik een vredevolle lucht in haar land, wat ze voor zichzelf en iedereen die haar dierbaar is ook toewenst.

Ik bedankt hier ook Keep Them Warm voor de organisatie en betrokkenheid want deze actie die ze op poten zetten is nog steeds meer dan nodig. Misschien zelfs meer dan ooit tevoren...