Rit 52 - november 2025

Op zaterdag 8 november 2025 ben ik terug vertrokken richting Medyka door mezelf ingezamelde goederen en deze keer had ik zelfs geen ruimte meer over om nog bij te laden met dank aan de gulle donatie van van Wauters Linda, thuisverpleegster op rust, uit Bonheiden die al haar materiaal geschonken heeft. Na het uitladen van de goederen in het magazijn in Medyka, waar het verder wacht op transport naar Oekraïne, ben ik vertrokken naar de Hope Shelter in Przemyśl waar ik twee weken meegedraaid heb.

Wederom heb ik daar vooral meegeholpen met het logistieke gedeelte en was men heel blij dat ik zelf een busje had die ingezet kon worden. Zo heb ik regelmatig mee vluchtelingen aan de grens opgehaald en vluchtelingen aan het station afgezet. Ook karton naar het recyclagepark brengen en voedseldonaties ophalen hoorden bij het takenpakket. Speciaal was ook dat net op mijn laatste dag, zaterdag 22 november, een mooi sneeuwtapijt lag van enkele centimeters waardoor ik samen met twee kinderen die op dat moment te gast waren in de shelter een sneeuwman heb gemaakt.

Wat mij vooral altijd zal bijblijven is de korte rit van een soort ziekenhuis in Przemyśl waar ik een grootmoeder met haar 16 jarige kleinzoon moest ophalen die ik naar het station van Przemyśl moest brengen en op de trein helpen. Grootmoeder bleek niet meer in staat om haar benen te bewegen. Ik heb haar samen met de kleinzoon in mijn busje moeten tillen, wat niet eenvoudig was, en de bagage bestaande uit 3 kleine rugzakjes samen met de rolstoel in de koffer gelegd. Aangekomen in het station van Przemyśl terug grootmoeder samen met de kleinzoon uit het busje in de rolstoel getild, hulp gaan vragen in het station om ons via de treinsporen naar het juiste perron te begeleiden want de vele trappen in het station was in deze geen optie. Wachtend op het perron heb ik toch een beetje kunnen praten via Google Translate met de kleinzoon en heb ik geleerd dat hij enkel nog zijn grootmoeder heeft. Hij hoopt vooral dat hij in de EU de kans krijgt om goed voor zijn grootmoeder te kunnen zorgen en ook kan studeren. Toen de trein aankwam was er een volgende uitdaging, grootmoeder op de trein krijgen. Om de trein in te stappen moet je toch drie stevige treden overbruggen. De kleinzoon tilde vanuit de trein de rolstoel met grootmoeder erin omhoog en ik aan de handvaten op het perron omhoog en zo de trein in getild. Wat deze 16 jarige allemaal op zijn eentje doet voor zijn grootmoeder in hun vlucht voor het oorlogsgeweld heb ik geen woorden voor en heeft mij diep geraakt... Chapeau is het minste wat je kunt zeggen wat deze jonge kerel allemaal op zichzelf presteert en gelijk de zorg voor zijn grootmoeder op zich neemt. Maar het had vooral niet gehoeven door het zinloos oorlogsgeweld...

Op zondagochtend 23 november was het tijd om bij de Hope Shelter enkele vluchtelingen op te halen die ik gebracht heb naar de “Bundesamt für Migration und Flüchtlinge” in Neumünster. Het betrof een familie bestaande uit grootmoeder Alla, zoon Yurii, kleinzoon Ivan en een alleenstaande oudere man Yurii. Zij hebben onderweg naar Neumünster de nacht doorgebracht in Parkhotel Viktoria in Velten, bij Berlijn. Als avondmaal heb ik net zoals de vorige keer pizza’s besteld en werd zeer goed gesmaakt. Ik wens hen het allerbeste toe en dat ze nooit meer nog geconfronteerd hoeven te worden met bommen, drones en sirenes.

Nog een persoonlijke noot: ik heb zeer veel waardering voor het werk dat men verricht bij ‘Hope Shelter’ en voor Oekrainse vluchtelingen is deze tijdelijke opvanglocatie cruciaal. Ik heb bij deze een geldinzameling opgestart ten behoeve van de Hope Foundation om hen te helpen deze winterperiode door te komen. Zie https://steunactie.be/actie/help-hope-shelter-de-winterperiode- doorkomen/-58245 voor meer info en elke donatie, hoe klein ook, word gewaardeerd. Bovendien heb ik besloten dat elke euro die vanaf nu binnenkomt ten behoeve van mijn persoonlijk initiatief integraal naar de Hope Foundation gaat. Zij hebben het meer nodig als ik en hun initiatief heeft immers meer impact dan het mijn.

Bij deze wil ik ook graag de studenten met een warm hart van de stichting Keep Them Warm bedanken voor de fantastische organisatie van dit alles.