Rit 56 - Bestuursrit februari 2026

In februari vertrok een deel van het bestuur 2025/2026 vanuit Leiden naar Friesland om twee bussen vol te laden met spullen. Via donaties hadden we al een hoop spullen gekregen, zoals luiers, blaasspoelingen, dekens, jassen en warme winterkleding. Hoewel we dachten dat de bus al helemaal vol zat, leek niks minder waar en wist de vrouw van Otto de bus tot de nok toe te vullen. Van onder de banken tot aan het plafond zaten de bussen vol met goederen, klaar om naar de grens gebracht te worden. De eerste etappe van de rit was naar de tussenstop in Wroclaw, waar we na een lange rit in de avond nog even de stad hebben kunnen verkennen en bij een Georgisch restaurant hebben gegeten. De dag daarna was het alweer tijd om de spullen te pakken, de bussen te starten en door te rijden naar Medyka. In de loods in Medyka hielpen we met het uitladen van de spullen en hebben we een glimp kunnen opvangen van de grensovergang met Oekraïne, wat erg indrukwekkend was, vooral door het besef dat er aan de andere kant van niemandsland zich een land in oorlog bevond.

In de avond overnachtten we in Przemysl en hebben we nog een drankje gedronken voor Valentijnsdag in de Celibar. In de ochtend was het weer vroeg opstaan, want we werden bij de Hope Shelter verwacht om vluchtelingen op te halen. In bus 1 reed Stanislav mee, een veteraan die tijdens de eerste maanden van de oorlog zijn benen is verloren door een Russische aanval. Hoewel hij in een rolstoel zat en begon aan een vlucht richting een nieuw leven in zijn eentje, was hij erg positief en ook niet vies van een broodje hotdog en een zwarte thee met zes zakjes suiker. De rit naar Leipzig was ongeveer acht uur en we kwamen steeds meer over hem te weten en hoe zijn leven was toen hij ongeveer 20 kilometer van de grens woonde. In bus 2 reed de 21-jarige Sascha mee samen met haar hond en haar kat. In Leipzig aangekomen hebben we Sascha afgezet en zijn wij met Stanislav nog in een hotel verbleven, aangezien we hem de dag erna naar Neumunster moesten brengen. In de avond vertelde hij ons nog meer over de oorlog. Zulke verhalen van iemand die direct slachtoffer is geworden van de oorlog lieten een diepe indruk op ons achter. De dag erna reden we door naar Neumunster om Stanislav af te zetten bij het immigratie centrum. Het afscheid was erg emotioneel. Tijdens de uren met hem in de auto, luisterend naar zijn lievelingsmuziek zoals Depeche Mode, werd al snel duidelijk dat Stanislav niet gewoon een man in een rolstoel was, maar iemand die ondanks zijn treurige situatie sterk en positief bleef, waar wij heel veel respect voor hadden. De rit liet ons als bestuur beseffen hoe belangrijk het is dat we door gaan met de acties.