Trip 48 - augustus 2025

Op woensdagavond reden we me de opgehaalde bus richting het oosten van Groningen. Daar zouden we in Winschoten overnachten bij de opa en oma van Guus. De spullen die we naar Oekraine zouden gaan brengen moesten we namelijk ophalen in Varrel, een dorpje in de buurt van Bremen. We hoorden die dag dat het zou gaan om spullen voor een aantal animal shelters in Oekraïne.

De ontvangst in het hoge noorden was hartelijk en na onze eerste ritje stond er een bord warme spaghetti klaar, gemaakt door de oma van Guus. Opa en oma hadden ook broodjes gehaald om te beleggen voor de reis op donderdag en na die gesmeerd te hebben pakten we de tasjes in met Nederlandse souvenirs en lekkernijen die we voor de vluchtelingen hadden gekocht. We gingen op tijd het gespreide bed in, omdat we de volgende dag rond 7 uur wilde vertrekken.

Rond dat tijdstip kwamen de ochtend daarna ook de verslaggever en cameraman van Brandpunt aan: we waren via stichting Keep them Warm benaderd voor een item. De eerste shots (we waren de stroopwafels vergeten) in de Jumbo leidden meteen tot opgetrokken wenkbrauwen. Onderweg naar Varrel reden zij mee en werden we gefilmd en bevraagd. Wat a-roll en (soms geveinsde) b-roll shots later kwamen we in het dorpje Varrel aan. Daar wachtte ons Barbara, een alleraardigste vrouw die zelf een dierenasiel heeft. Haar loods stond vol voer, medicijnen en andere toebehoren. Ze zei dat ze al voor de oorlog samenwerkte met de asiels in Oekraïne.

De bank ingeklapt en het hele achterruim volgebouwd met allerlei toebehoren namen we afscheid van Barbara en ook van de verslaggevers, die weer huiswaarts keerden. Er resteerden nog zo’n 7 uur tot aan Wroclaw (Breslau) in Polen. Deze stad ligt op de route richting Przemyśl en was na een dag rijden een logische tussenstop.

De rit verliep zonder al te veel problemen, hoewel de bus behoorlijk warm werd omdat we wellicht iets te vol geladen waren. We doorkruisten de oude wachtposten van het IJzeren Gordijn bij de snelweg en reden onder Berlijn door om vervolgens door te tuffen in Polen. Daar was het rustig op de weg, die tussen de bossen en onder de ecoducten door liep, met als resultaat een kerkhof aan vliegjes op de grille. Om een file te vermijden namen we nog een toeristische route die ons even door idyllische dorpjes leidde, en niet veel later maakten we in de verte de contouren van Breslau op. Ons hotel lag redelijk in het centrum, dat met de auto goed te bereiken was.

Het was inmiddels een uur of acht ‘s avonds en dat betekende dat het tijd was voor wat Pools eten. Na een wandeling over het fraaie marktplein en een biertje was het tijd om richting hotel te gaan.

Inmiddels waren we onderweg naar Przemyśl, waar we in een loods aan de grens de spullen gaan afleveren en een dag later de vluchtelingen zullen ophalen.

Voorbij Przemyśl kwamen we aan in Medyka, een dorpje aan de grens met Oekraïne. Al ver voor de grenspost stonden tientallen vrachtwagens te wachten om de grens over te gaan. Kamil, de vrijwilliger bij de donatiepost, vertelde ons dat het weken kan duren voordat een vrachtwagen over de grens kan. De loods waar we de spullen afleverden lag op steenworp afstand van de grens. In een kleine Nissan Micra kwamen Kamil en zijn maat aan. Sinds de uitbraak van de oorlog hebben ze het pakhuis opgezet. Het lag er vol met allerlei spullen, die maandelijks worden opgehaald met een vrachtwagen. Onze spullen bleken te gaan naar een dierenasiel in Mykolayiv, dichtbij Cherson. Een paar enorme zakken stonden in het midden van de loods. Dat bleken visnetten te zijn: die worden gebruikt om over wegen heen te spannen zodat drones militaire transporten niet aan kunnen vallen. Kamil had onlangs zelfs een foto gezien van een kleine bom die in zo’n net was vast komen te zitten.

Onderweg terug naar Przemyśl deden we alvast boodschappen voor de volgende dag. We verbleven die avond in een apartementje. Het dorpje wekte op het eerste oog niet de schijn dat er op enkele kilometers verderop een land in oorlog lag: op het centrale plein was live-muziek, in de kerk een trouwerij en de restaurants zaten vol. Er staan meerdere musea en er waren veel jongeren op straat. ‘‘s avonds smeerden we vast voor iedereen broodjes.

De volgende ochtend was het vroeg dag en reden we rond 7 uur naar de Hope Shelter, waar we niemand troffen. Het bleek de verkeerde locatie te zijn. De app-communicatie in het Oekraïens ging wat moeizaam: wij dachten dat in dat geval iedereen zich al verzameld had bij de invalide man die we op een andere locatie moesten ophalen. Eenmaal daar aangekomen passeerden ons enkele legertrucks: het bleek naast een militair terrein te liggen. Het was een soort opvanghuis voor mannen, en na even zoeken hadden we de eerste passagier gevonden. Bij de juiste locatie van de Hope Shelter bleken een half uur later alle anderen te wachten: een moeder met haar dochtertje van 9 en drie wat oudere mannen.

De reis op zaterdag bracht ons naar een motel ten noorden van Berlijn, waar we overnachtten. Direct naast het motel lag een Grieks restaurant dat door dezelfde eigenaren werd bestierd. Onder het genot van (voor iedereen hun eerste keer) gyros of souvlaki kwam iedereen voorzichtig tot ontspanning. De verhalen en beelden kwamen: de vrouw die met haar dochtertje was gevlucht, was tot dat besluit gekomen nadat een raketaanslag een groot deel van het appartementsgebouw had weggevaagd waar ze woonde, met tientallen doden tot gevolg. Ze liet video’s zien van het gebouw en van Zelenskyy die er op bezoek was gekomen. Ook de mannen die uit de regio Soemy kwamen hadden de afgelopen zomer maken te maken gekregen met een hernieuwd Russisch offensief. Zij woonden op slechts 10 kilometer van de grens met Rusland.

Op zondag was het na het ontbijt nog een ruime drie uur rijden naar Neumunster. In dat grauwe plaatsje stonden oude legerbarakken die tot asielzoekerscentrum waren gemaakt. De registratie ging snel, en we bleven nog even om te helpen een en ander te vertalen. Na ongeveer een uur had iedereen een kamer, douchespullen en dekens en was het voor ons tijd te vertrekken. Na een emotioneel afscheid keerden wij huiswaarts, een zeer indrukwekkende ervaring rijker.